“KARADUT” GERÇEĞİ / CAN DÜNDAR

Ana Sayfa » GÜZEL YAZILAR » “KARADUT” GERÇEĞİ / CAN DÜNDAR
Sitemize 20 Temmuz 2014 tarihinde eklenmiş ve 222 views kişi tarafından ziyaret edilmiş.

1949'da bir gün İstanbul Büyük Kulüp'teki bir toplantıda, davetliler Bedri Rahmi Eyüboğlu'ndan bir şiir okumasını istediler. Eyüboğlu ayağa kalktı ve Karadut'u okumaya başladı:

 

"Karadutum, çatal karam, çingenem/

Daha nem olacaktın bir tanem/

Gülen ayvam, ağlayan narımsın/

Kadınım, kısrağım, karımsın"…

 

Bedri Rahmi, şiiri okurken aniden gözlerinden yaşlar süzüldü. Salondaki herkes niye ağladığını anlamıştı;

 

Tabii herkesten çok, hemen yanı başındaki karısı Eren Eyüboğlu…

Çünkü şiirde "kadınım, kısrağım, karımsın" dediği kadın, karısı değildi.

 

Bu şiiri 3 yıl önce, bir başka kadın için yazmıştı: Mari Gerekmezyan…

 

"Kara saplı bıçak gibi"

 

Mari, Bedri Rahmi'nin asistanlık yaptığı Güzel Sanatlar Akademisi'nin heykel bölümüne misafir öğrenci olarak gelmişti. O dönem askerliğini yapmakta olan şair – ressamın sinesine, "kara saplı bir bıçak gibi" saplanmıştı.

 

Mari, Bedri Rahmi'nin bir büstünü yapmıştı. Bedri Rahmi bu büstü, Mari'nin çeşit çeşit portresiyle ve ona yazılmış şiirlerle yanıtlamıştı. Artık aşklarından bütün İstanbul haberdardı.

Bedri Rahmi, sanatında tam bir patlama yaşıyor, Eren Eyüboğlu ise sabırla eşinin kendisine dönmesini bekliyordu.

 

Yorgun yürek

 

"Karadut", 1946'da menenjit tüberküloz kaptı. İyileşebilmesi için antibiyotik lazımdı. Savaş yeni bitmişti ve ilaç ateş pahasıydı. Bedri Rahmi, genç sevgilisine ilaç alabilmek için tablolarını elden çıkarmaya başladı. Ancak bu çabalar da sonuç vermedi ve o yıl İstanbul Alman Hastanesi'nden Mari Gerekmezyan'ın ölüm haberi geldi. Bedri Rahmi yıkılmıştı.

 

Aşağıdaki şiir, o dönemin ürünüdür:

 

"Türküler bitti/

Halaylar durdu/

Horonlar durdu/(..)

Hüzün geldi baş köşeye kuruldu /

Yoruldu yüreğim, yoruldu."

 

 

Eren Eyüboğlu, eşinin bu zor dönemi atlatmasına yardımcı oldu. Onu yeniden sanatıyla buluşturmak için çabaladı.  Başardığını sanıyordu. Ta ki Büyük Kulüp'teki o geceye kadar…

"Karadut"u okurken, Bedri Rahmi'nin yanaklarından süzülen gözyaşları, sevda yarasının hâlâ kapanmadığının kanıtıydı. Bunun üzerine Eren, bir süre Paris'te yaşamaya karar verdi. Oradan eşine yazdığı bir mektupta "o gece"yi hatırlattı:

 

4 Ocak 1950 – PARIS

 

"Canuşkam,

 

Kulüpte bir gece, şiir okumuştun, hani! Hatırladın mı? Gözlerinden, birden yaşlar döküldüğünü görünce içimin karardığını hissetmiştim.

 

Sesin, nasıl titremişti.

 

Hey! Bütün bunları hatırlıyor musun? Sanki böğrüme, kızgın bir ütü yapmışmış gibi olmuştum.  O gece… Senin seneler sonra bile olsa yanıp tutuştuğunu anlamıştım! Bedri'nin ruhuna, insan üstü bir gücün acıyıp, ona güç vermesi için dua etmiştim.

 

Ruhunun çektiği acıları Allah dindirsin.

 

Eren."

 

 

Can Dündar, 09.03.2004

Paylaş
Sitemizdeki Benzer İçerikler

Yorumlar

Bu Yazıya Toplam 0 Yorum Yapılmış

İsminiz

E-Posta Adresiniz

Şehir

Önceki yazıyı okuyun:
Şiirimiz Öldi mu? Issız Acun Kaldi mu?

‘Ben tatilde iken...' ( bu giriş, umarım, siz sevgili okurlara ‘ben Paris'te iken...' başlangıcı kadar sevimsiz ve züppece gelmiyordur!) neler...

Kapat